Party, kutlama fikrini tersyüz eden bir sahneyle izleyiciyi karşılar.
Bu dünyada neyin eğlence, neyin kaos olduğu belirsizdir. Yerde yatan büyük figür, etrafında dolaşan karakterlerle birlikte tuhaf bir şenliğin merkezine dönüşür.
Elif Sezgin’in siyah beyaz çizgileri, grotesk detaylarla birleşerek rahatsız edici olduğu kadar merak uyandırıcı bir atmosfer yaratır.
Her figür, hikâyenin başka bir katmanını fısıldar; bakışlar, uzuvlar ve tekrar eden formlar tek bir anlam yerine çoklu çağrışımlar sunar.
Party, duvarda güçlü bir ifade arayanlar için sessiz ama çarpıcı bir duruş sergiler.